-

Deze website maakt gebruik van cookies. Door Aviationinfo.nl te bezoeken, gaat u akkoord met het tijdelijk opslaan van deze gegevens.

I understand
Log in

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Aflevering van KLMs eerste DC-2

21 augustus 1934

De Douglas DC-2, lang niet zo bekend als de DC-3 Dakota maar toch niet minder belangrijk. Het vliegtuig was de opvolger van Douglas’ eerste metalen vliegtuigen, de DC-1. Er zijn ruim 200 DC-2’s gebouwd waarvan momenteel slechts één vliegwaardig is: de Nederlandse DC-2 Uiver. Het vliegtuig draagt de registratie PH-AJU en het serienummer 1404 draagt. Aan twee DC-2’s wordt hard gewerkt om ook deze weer vliegwaardig te maken. Wij vertellen u het verhaal van dit, toch wel, legendarische vlieg die bij iedereen rillingen over het lijf doet laten lopen bij het horen van de twee prachtige motoren.

In 1932 ontving de Amerikaanse vliegtuigbouwer de Douglas Aircraft Corporation van de Vice President van TWA een brief waarin werd gezegd dat TWA behoefte had aan een driemotorig verkeersvliegtuig die uit metaal was opgebouwd. Douglas’ ontwerpteam bevond zich al snel aan de tekentafel maar een driemotorig vliegtuig is er nooit gekomen. Wel een tweemotorig vliegtuig waarvan op 20 september 1932 een prototype kon worden gebouwd; het DC-1 prototype. Het toestel was voor haar tijd meer dan revolutionair: met een intrekbaar landingsgestel, vrij dragende, laaggeplaatste vleugels en een romp geheel uit metaal opgebouwd was ze haar tijd ver vooruit. De eerste (en enige) DC-1 maakte op 1 juli 1933 haar eerste vlucht. Ze droeg hierbij een Amerikaanse registratie NC-223Y en het serienummer C/N 1137. De aandrijving bestond uit twee Wright Cyclone motoren van 1420 pk samen. De landing na de eerste vlucht verliep dramatisch. Omdat de vliegers het landingsgestel vergaten uit te doen werd het vliegtuig gelijk al lichtbeschadigd. Dit werd snel verholpen.

Nadat TWA het eerste vliegtuig in ontvangst had genomen was ze meer dan tevreden, al waren er toch wel een aantal minpuntjes. Zo waren de motoren niet krachtig genoeg en was de cabine niet bepaald een luxe. Omdat ook de motorfabrikanten niet stilzaten, beschikte Douglas al snel over een veel krachtiger motor (1710 pk samen) waardoor de romp met 60 centimeter kon worden verlengd en zo plaats kon bieden aan veertien passagier. Hiervoor waren echter nieuwe tekeningen nodig. Dit resulteerde uiteindelijk in een geheel nieuwe naam: de DC-2 die op 11 mei 1934 haar maiden flight maakte.

Hierop bestelde TWA twintig stuks en had hierdoor een van de modernste vliegtuigen in handen. TWA ging de concurrentie aan met United Air Lines die met de Boeing 247 vloog. De DC-2 had meer voordelen en was moderner dan de concurrent. Bovendien had de DC-2 een groter vliegbereik, laadvermogen en zelfs een systeem om de propellers van ijs te ontdoen (de-icing). Hoewel het vliegtuig vrij duur was om aan te schaffen (destijds rond de $70.000) was ze meer economisch vatbaar en werden deze kosten snel teruggewonnen.

Het duurde daarom ook niet lang voor TWA een overeenkomst tekende voor twintig DC-2’s. Ook andere maatschappijen bestelden het vliegtuig waaronder Eastern Airlines en American Airlines. Uit Europa kwamen op het begin geen orders. KLM echter, die uiteindelijk een trouwe maatschappij van Douglas is geworden, bestelde twee machines. Dit aantal werd later verhoogd naar achttien. Door deze bestelling konden andere Europese maatschappijen niet achterblijven. Hierop kwamen bestellingen binnen van Swissair en LOT. Fokker kreeg licentierechten en zette DC-2’s in elkaar in Amsterdam.

Het grootste succes van de DC-2 werd bereikt in 1934 tijdens de wereldberoemde MacRoberson Race. In 1934 bestond de Australische staat Victoria precies honderd jaar. Dit was een reden om een luchtrace te houden waarvoor totaal 64 deelnemers zouden deelnemen. Bij de start in Londen op 20 oktober 1934 verschenen slechts twintig vliegtuigen waaronder KLM’s Douglas DC-2 Uiver, voorzien van de Nederlandse registratie PH-AJU. Volgens vliegtuigkenners maakte ze geen schijn van kans tegen de andere vliegtuigen die meededen. “De Uiver was te groot en te langzaam en kon dit onmogelijk winnen.” werd van alle kanten geroepen. Dit maakte Albert Plesman, oprichter van de KLM, niks uit. Hij deed niet zomaar mee aan deze race. Hij wilde onderzoeken of het mogelijk was om een lijndienst van Amsterdam naar Nederlands-Indië door te trekken tot aan Australië. Het was een soort van promotie voor zijn luchtvaartmaatschappij. Bij de start verscheen onder andere een oude concurrent, een Boeing 247 die enigszins was aangepast. Bovendien verscheen ook een De Havilland DH-88 Comet aan de start. Dit tweemotorige vliegtuig kon hoge snelheden halen en vanaf de start werd al gezegd dat dit vliegtuig zou winnen. De Uiver legde bijna 20.000 kilometer af in 90 uur en 13 minuten. Ze werd hierdoor eerst in, jawel, de handicaprace. Een onmogelijke prestatie was dus wel mogelijk. De B247D landde enige uren later en finishte als derde in Melbourne. De Uiver had niet alleen de handicaprace gewonnen, ze had ook aangetoond dat dit elegante ontwerp het modernste verkeersvliegtuig was.

KLM had voor Douglas de DC-2 gepromoot en niet minder dan 130 DC-2’s als civiele versie verlieten de fabriek. Nog eens 70 militaire versies werden afgeleverd. Toch had het succes ook een keerpunt. In de drie jaren dat KLM met de DC-2 heeft gelogen, hebben zich vijf incidenten voorgedaan die aan 49 personen het leven hebben gekost. In 1936 al hadden KLM en een paar andere maatschappijen behoefte aan een grotere versie. Dit resulteerde in de grotere DC-3 met plaats voor 21 passagiers.

In het Aviodrome staat de enige vliegwaardige DC-2. Het vliegtuig heeft hetzelfde uiterlijk en deelnamenummer (44). Ze voert geregeld vluchten uit boven Nederland en is ook aanwezig op vliegshows.

©2017 Aviationinfo.nl | Disclaimer | privacy