-

Deze website maakt gebruik van cookies. Door Aviationinfo.nl te bezoeken, gaat u akkoord met het tijdelijk opslaan van deze gegevens.

I understand
Log in

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Met Audrey naar Montreal

Door: Andres Bolkenbaas

Met deze post wil ik jullie graag meer vertellen over de emotionele factor van mijn KLM MD11 trip naar Montréal (YUL), welke ik gevlogen heb in het weekend 05.09 t/m 07.09. Omdat het voor mij veel meer was dan alleen maar een vlucht naar een plek hier ver vandaan, om vervolgens 24 uur aan de grond te wachten om weer terug te vliegen. Het bood een unieke gelegenheid om een klein beetje deelgenoot te zijn van het crew-leven, en niet op de laatste plaats te reizen met de geweldig mooie McDonnell Douglas MD-11 “Audrey Hepburn”. Één van de laatste full-pax MD-11’s ter wereld in operationele service, in dienst van KLM.

Maar er is meer. Zoals een aantal van jullie inmiddels wel zullen weten, heb ik niet eerder met een commerciële jetliner gevlogen. Dat is wat lastig te geloven misschien, gezien mijn passie voor luchtvaart, maar geloof me dat het waar is. Je kunt je dus wel voorstellen hoe opgewonden ik was! Nadat ik mijn to-do lijstje zo’n beetje honderd keer had gecontroleerd, was ik klaar voor vertrek. Als eerste: Machteld ophalen, de fantastische schat die deze reis mogelijk heeft gemaakt. Ik vertrok natuurlijk veel te vroeg van huis, dus had ik onderweg nog tijd zat om even de auto aan de kant te zetten om even de toch wel aanwezige zenuwen van mij af te schudden. Ik wil natuurlijk niet helemaal springerig en zenuwachtig bij deze doorgewinterde stewardess aan de deur staan. Nadat we haar spullen hadden ingeladen, reden we richting Schiphol, en met haar aanwezigheid voelde ik me al een stuk meer relaxed. Machteld weet hoe ze mensen op hun gemak moet stellen op een heel natuurlijke wijze, gezien haar jarenlange ervaring op de lijn bij KLM.

Zowel de cockpit als de cabincrew waren geweldig, en gaven me het gevoel deel uit te maken van hun groep, en dat betekende best veel voor mij. Captain Edwin en F/O Robert hebben mij veel geleerd over alle instrumenten in de cockpit en hoe je tijd- en brandstof bespaart door gebruik te maken van straalstromen, die hoog in de lucht voorkomen.

 

Na een geweldige vlucht en dito landing moest ik mij haasten naar immigration. De jongedame achter het loket kijkt me ongeloofwaardig aan en vroeg waarom ik slechts één dag in Canada verblijven zou. “I’m sorry, but I’m here with the KLM crew, and they leave tomorrow again, but I promise next time I stay longer”, zei ik met mijn meest onschuldige blik. Ze lachte lieflijk en goedkeurend, en drukte de stempel op het maagdelijke velletje in mijn paspoort. “Have a good time”, vulde ze er nog aan toe. Tijdens de vlucht al werd ik duidelijk geïnstrueerd om beneden bij de trap op de crew te wachten, en dat ik vooral niet alvast naar buiten moest gaan om de bushalte op te zoeken. Al snel kwam de crew al naar beneden, en gezamenlijk begonnen we de wandeling richting de bus, die ons weldra naar het hotel zou brengen.

Tot ik plots iets heel bekends meende te herkennen, maar het niet met deze locatie kon verenigen. Was ik nu gewoon in de war? Jetlag misschien? Nog maar eens goed kijken dan. En tot mijn grote verrassing stond daar een groep enigszins nerveuze mensen op een rij die een gigantische banner vasthielden waarop het DAPG-logo pronkte met de tekst “Bienvenue á YUL Andres!”. Hoe is dit in godsnaam mogelijk? Ik kon mijn ogen niet geloven, maar al gauw begon ik de gezichten van deze lieden te herkennen: Het waren de spotters van “55e Ave. YUL Spotters”, ook actief binnen DAPG. Nadat ik ze allemaal had begroet, zocht ik schichtig naar mijn belangrijkste houvast in deze. Maar zij was druk met haar trolley aan het rommelen en stomverbaasd zag ik dat ze ineens pakjes stroofwafels tevoorschijn haalde en het uitdeelde aan de groep spotters. Nu vielen de stukjes op hun plaats, zij heeft dit allemaal vantevoren bedacht!! “Je dacht dat je naar het hotel ging, hè. Maar je zit er helemaal naast, want we gaan de baan opzoeken!”, zei ze met een ondeugende glinstering in haar ogen. Nog voordat ik besefte wat er nu allemaal gaande was, zat ik al in een auto en waren we op weg naar een spot langs RWY24R, en daar aangekomen stonden nog meer leden van 55e Ave YUL / DAPG ons al op te wachten! Er stonden zelfs al laddertjes klaar om over het hekwerk te kunnen schieten en ook aan een hapje en drankje was gedacht.

 

We zijn gebleven tot “Audrey” haar weg had gevonden in de Canadese lucht, en zijn we naar ons hotel gebracht. Ik vond het nog steeds ongelooflijk dat de hele crew gewoon hiervan afwist! Na een geweldige nacht met weinig slaap volgde helaas een grijze, regenachtige dag, en zijn we niet meer teruggekeerd naar de spottersplaats, maar hebben een rondje door Montréal gedaan, om nog wat souvenirs te kopen en even bij Starbucks binnen te lopen. Ook een bezoekje aan de Apple Store aldaar mocht niet ontbreken. De tijd vloog om, en aan het eind van de middag bracht een touringcar ons weer naar het vliegveld. En ik kan nu al niet wachten om hier terug te keren, wat een belevenis was dit, en het smaakt naar meer.

Vanuit mijn hart wil ik iedereen bedanken; langs de baan, op airside, de toren, de cockpit- en cabincrew, hen die achter de PC, tablet of smartphone op FR24 hebben meegekeken en op Facebook hebben meegeleefd, en natuurlijk de fantastische mensen van de 55e Ave YUL Spotters groep. Maar vooral Machteld: “Je hebt iets fantastisch voor elkaar gekregen, en ik zal dat nimmer vergeten! Hou van je!”.

Foto's en tekst (C) Andres Bolkenbaas

Delen

©2017 Aviationinfo.nl | Disclaimer | privacy